پسرم شکوفه بهاری، دخترم شکوفه ی صورتی

امروز صبح با هم رفتیم پارک...همون د د... اینقدر هوا عالی بود که هی صدات میکردم...مبین مامان نفسم؛ نفس بکش...عمیق.. تو معنی حرفمو متوجه نمیشدی...فقط نگاهم میکردی و میخندیدی....و نفست رو بیرون میدادی...منو تقلید میکردی... چقدر دقیق به اطرافت نگاه میکنی...باید این ظرافت دید رو ازت یاد بگیرم... من به ماشین ها نگاه میکردم...و تو به چرخ های در حال حرکتشان... من به تو که روی تاب نشسته بودی و ارام تاب میخوردی نگاه میکردم و تو به سایه ی در حال حرکتت... من به پسر بچه ای معصوم که چندماه از تو بزرگتر بود نگاه میکردم و تو به چشمهایش... من به سبزه ها نگاه میکردم و برایت شعر میخواندم و تو به مورچه ی سیاه و بزرگ روی صندلی... من به تو نگاه می...

چند روز پیش پای صحبتهای یک پدر نشسته بودم... مهربان... مثل همه ی پدرهای دنیا... از بچه هایش میگفت...بچه هایی که امروز قد کشیده و برای خودشان کسی شده بودند... پرسیدم...از کودکیشان...باز هم :چقدر دوستشان داشتی...همه را اندازه ی هم؟؟ و او گفت... از موهای طلایی و فر پسرش که روی شانه هایش میریخت...از مهربانی و ناز و ادای دخترش...از پسر بزرگش و غرور کودکانه اش که عاشقش بود و باید پسرک 5-6 ساله را اقا صدا میکرد...از بچه هایش گفت... وقتی داشت از کودکیشان حرف میزد میخندید...لبخند شیرینی داشت...و گفت همه را یک اندازه دوست داشتم...میگفت هرکدام شیرینی خودش را داشت! میگفت تمام تلاشم را برایشان کردم...تمام تلاشم را!!! خالصانه و بی توقع...

یک دو سه چهار...پنجمی را بر چشمانم بگذار... میخواهم خاک پایت را سرمه ی چشمانم کنم... میخواهم این ایستادنت مردانه ات را ؛این اعتماد به پاهایت را ؛این نگاه زلال به چشمانم را؛ این دستان باز برای در اغوش گرفتنت را ببلعم! این روزها تو می ایستی ...روی پاهای کوچکت! همان هایی که وقتی تازه از بهشت امده بودی قدرتی نداشت...وقتی ان روزها گریه میکردی یا میخندیدی انها هم تکان میخورد... امروز انها محکم اند....و این جز معجزه نیست..و این مرا به سجده می اندازد... نباید اینها برایم عادت شود....عادت دیدن بالندگی تو...به خودم میگویم...میخواهم یادم باشد اینها همه معجزه است... معجزه ی هر لحظه ی من این روزها تمرین راه رفتن میکنی و من... ...

این روزها ما زورو شده ایم مامان زورو و بابا زورو...! خیلی مراقبت هستیم.... دوچشم داریم...چهارتا قرض گرفته ایم! و چندتایی پشت سرمان... گوشمان تیزترین گوش دنیا شده است...و چشممان دوربین دار! پاهایمان سرعت یک دونده را پیدا کرده است و دستهایمان دراز و قوی! فرقی نمیکند اشپزی کنم یا فیلم ببینیم ...تو ملکه ی ذهنی! فقط یک لحظه ... و صدای تو ؛ رد صدای شیرینت را که بگیریم...یا پشت بخاری پیدایت میکنیم یا زیر میزگیر افتادی.....یا بین مبل...یا گلدان بزرگ و چوبی را انداخته ای روی خودت یا توپت افتاده زیر تخت پارکت...یا نمیتوانی در کابینت را باز کنی...یا دستت لای کشو گیر کرده...یا میخواهی چیز بزرگی را از جای کوچک بیرون بکشی....

تنت به ناز طبیبان نیازمند مباد....وجود نازکت ازرده گزند مباد کوچولوی من.... چرا خوب نمیشی... من؛ خیلی صبورم...خیلی محکمم ولی... ولی نمیدونم چرا در برابر تو کم میارم...نمیدونم چرا وقتی بالا میاری و بعدش گریه میکنی...وقتی میخوام دلداریت بدم که نه مامانیی هیچی نیست صدام میلرزه...چرا قلبم تند میزنه...چرا چشمام پر از اشک میشه... نمیدونم چرا شبا وقتی سرفه میکنی...میپرم و با هر سرفه ات سینه ام درد میکنه...و همون نصفه شبی تو گوشت میگم جونم جونم...و تو با ناله اروم میشی... نمیدونم چرا چند روزی که هیچی نخوردی ...دلم میگیره... زود خوب شو...دوبار بردمت دکتر... اولین امپول زندگیت رو زدی.... زود خوب شو...کوچک محکمم...زود خوب شو و فکر دل ...

پارسال همین موقع...شمارش معکوس برای دیدن روی ماهت...اشتیاق برای گذشتن زمان...و زمان چه اهسته میگذشت... و یازده ماهه شدی....امروز...خدای من....آه باز هم تو زمان؟!!....چه با سرعت....نوزاد من میخواهد کودک شود...یعنی در عزض همین یک ماه ,میخواهی کودکی یکساله شوی؟؟ پس یعنی نوزادیت تمام می شود.... میخواهی راه بروی.؟؟پس چهار دست و پایت چه؟؟دلم برایش تنگ میشود؛ میدانم!!! پس این کلمات نامفهومت چه....میخواهی جمله بگویی؟ پس این موهای نرم و لطیف جنینیت چه...بلند میشوند...انقدر که ارایشگاه بروی؟؟ پس دنیایت چه...ان دنیایی که هیچ جز شیر و من نمیخواستی....اما اکنون همه چیز باید تحت سلطه ات باشد پس من چه؟؟ تو برای بزرگ شدن عجله داری مبین....من...

  عید امسال... بهاری تر بود....سبز تر بود...فرق داشت ما هم فرق کرده بودیم... قصد سفر کردیم و ساکمون رو بستیم....و یه ساک کرمی کوچیک ماشینمون امسال..پر بود یه صندلی ماشین...کالسکه...رختخواب...یه جعبه اسباب بازی...یه سبد ابی پر از سرلاک و اب جوشیده و بیسکوییت مادر وقطره های مورد نیاز و رنده ی کوچولو و ظرف غذا ولکه بر لباس و.... و فقط دوتا صندلی جلو مال من و بابا بود.. حرکت کردیم...تو بهترین همسفر ما بودی...بهترین! لذت بردیم نه فقط از طبیعت...از تو که زیبایی افرینشی...از کیف کردن تو موقعی که سرتو از شیشه ی ماشین بیرون میبردی و از بادی که به صورتت میخورد لذت میبردی و برای خودت اواز میخوندی...و چقدر این کارت منو یاد خال...