پسرم شکوفه بهاری، دخترم شکوفه ی صورتی

وقتی یه چیزی از دستت میافته که نباید! وقتی یهو وقت شیرین کاری میخوری زمین...وقتی سی دی ات رو نمیتونی بذاری تو دستگاه...وقتی شوخ میشی و میخوای منو بخندونی...وقتی دلبر میشی... عین آدم بزرگــــــــــــا میگی: اِ بـــــــابــــــا !!!(ای بابا..) اینقدر بجا و شیرین میگی... که دلم میخواد قورتت بدم...و لبخند رو تو هر حالتی مهمونم میکنی... میبینی چه ساده خوشبختم میکنی؟! شکر برای تو...

هوالمبین بچه که بودم...گاهی ،وقت نماز مادر و پدرم...با ذوق و شوق منتظر سجده هایشان میشدم.. وقت سجده...می پریدم روی کمر و گردنشان را محکم می چسبیدم...چقدر برایم لذت بخش بود...هنوز هم که ان لحظه ها را به یاد می اورم...کودک میشوم! و تداعی کننده ی وقت بازی با شانه های پدر...نوبتی سوارمان میکرد و دور خانه می چرخیدیم و می خندیدیم... این بازی آموختنی نبود...گویی کاملا غریزی و کودکانه بود! امروز من در جایگاه دیروز مادر و پدرم هستم موجودی فوق العاده...و وقت شناس...گردن را نشانه رفته...برایش فرقی نمیکند ؛ وقت نماز است یا کار با لپ تاپ...وقت جارو دستی کشیدن یاغذا خوردن... دلش که بخواهد...می پرد و گردنم را محکم میچسبد! میداند...

آ ایـــــــش! دقت کردم...تا ببینم چه وقت از این کلمه ی خوش اهنگ استفاده میکنی... متوجه شدم؛ وقتی اِرادی دراز میکشی و استراحت میکنی میگی: آ ایــــــــــش! وقتی از بیرون وارد خونه میشیم میگی: آ ایـــــــــش! وقتی بوسه مهمونم میکنی میگی: آ ایـــــــش! وقتی... و این یعنی آخیــــــــش.... الهی من فدات شیرین زبونم...عزیز فهمیده ام... ماشاالله لاحول ولا قوه الا بالله. آخیش که من مادر توام و تو فقط پسر منی...آخیـــــــش! خدایا به تو میسپارمش فقط.

از چکاپ 19 ماهگی که برگشتیم...به داروخانه رفتیم تا اطاعت امر کنیم. تو مستقیم به سمت قسمت محبوب لوازم بهداشتی و ارایشی رفتی...با پیشخوانی کوتاه که شروع شیشه به نوک بینی نقلی تو میرسد....مسئول جوان و خوش برخورد! من این سمت...نسخه را دادم...منتظر ماندم. سلام کوچولو اسمت چیه؟؟ ....آ آ اَ اونــــــــــــــا....انگشت اشاره ی چهارسانتی ات را سمتی مجهول نشانه رفتی! اول اسمت رو بگو تا بهت بدم... ...آ آ اَ اینــــــا... از کدوما میخوای...از این؟؟ ...نــه آ آ  اَ اونـــــــــا... از اونا؟؟ اشاره به سمت پستونک ها... ...نه آ آ  اَ اینــــــا................................ داروها اماده شد...تحویل گرفتم...پرداخت کردم...امدم...

عسک...ماما عسک! بابا عسک! این روزها مـــــا با تو...مرور خاطرات میکنیم....خاطراتی که گویی سالهاست از ان گذشته....فایل عکسهایمان را می تکانیم و به روزهای آغازت دل میسپاریم تا امروز و تو...عکسها و فیلمها را خوب تماشا میکنی... من عکسها را رد میکنم و تو شیرین و به جا عکس العمل نشان میدهی... گاهی از سر کودکی...فضای فیلم را میخواهی...قاطعانه! گاهی دلتنگِ انها که دوستشان داری میشوی و حضور آن دمِ شان را میخواهی...مصرانه! گاهی برای سوژه های مورد توجه ات بهانه میگیری! دلبندِ مادر،  شک دارم به بودنم قبل از تو....به کامل بودنم! تو آمدی و همه چیز را کامل کردی...روحم...احساسم...خودِ خودم....حتی عکسهای دونفره مان! عسک دیدن با تو ...

پاک سرشت مادر... برف بارید...مثل همیشه آرام و بی صدا... سپید و پاک...نرم و لطیف... صبح یک روز پاییزی...اولین برف دومین پاییز را دیدی... با هم پشت پنجره...نشانت دادم..مبین این برفه؛ ببین چقدر قشنگه سفیده...میبینی مامانی...تو هم برفی...ذاتت..سرشتت پاکه..مثل برف...نکنه بذاری آلوده ی دنیا بشه...نکنه بذاری گرد و غبار غرور و تکبر بشینه روش...نکنه بذاری سپیدی اش رو از دست بده... نمیدانم حرفهایم را آگاه بودی یا نه...هرچه بود...گفتم و دل مادرانه ام کمی ارام شد.. پسر...دانه ی برفم...اگر هم خدای ناکرده برف زندگی را ناغافل الوده کردی...نکند ناامید شوی...تو خدایی داری که صاحب چرخ و فلک است....همان دم که بخواهی فقط از خودش! ؛ خورشیدش...