رادیو...

 هوالمبین

این روزها..فضای خاص و اختصاصی ماشین ما خاص تر شده..مـــــــــا رادیو گوش میدهیم...آهنگ خاموش!

رادیو موجِ مبین!

ما این روزها رادیو همراه داریم....و همیشه روشن است..مگر رادیو ی کوچکمان خواب باشد و ما بتوانیم فایلِ آهنگ های قدیمیِ دوست داشتنی مان را زیر و رو کنیم....یا کمی گفتگوی شیرین و دلچسبِ دونفره ی ماشینی داشته باشیم.

بیدار که هستی من و پدر ، درست مثلِ شنیدنِ یک ملودی دلنشین ، جانِ دل به نقل و نبات دهانت می دهیم....و گفتگوهایمان سه نفره می شود ، تو میپرسی و ما جواب میدهیم.....تو شیرین زبانی میکنی و ما دلمان ضعف میکند و ماشاالله روانه ات میکنیم...

می پرسی..از زمین و زمان ...عقب جلو پایین بالا...همه جا را فتح می کنی

_ توجا می ریم؟  _با تی می ریم؟ _خونه سمیه می ریم؟ _می ریم دُم؟ (قم) _بابا چرا وایسادی؟ _منم پیاده شم؟ _تولر روشن تونم؟  و.....

شب که باشد ؛

سرت را از پنجره بیرون می کنی..دنبال هواپیما می گردی....ماه را رصد می کنی...همان عشقِ نورانی ات را ...

_مامان چرا هواپیما نمی یاد؟ _میاد مامان.. _مامان اون نوره هواپمیاست! _آره مامان.. _داره میره مشهد؟ _فکر کنم... _هواپیما خدافظ من دوسیت دارم.

_مامان ماه ُ ببین دمبالمون میاد! ماه دوسم داری؟ میسی میای خونمون...

به مقصد که می رسیم..از پنجره ی خانه باز ماه را چک می کنی..خیالت راحت می شود که دنبالت آمده و بالای سرت توی آسمان ، نگاهت می کند...

این روزها...مبدا و مقصد هر کجا که باشد...مسیر را تو برایمان دل انگیزتر می کنی..

اینجا ایران است...رادیو مبین ...موج شیرین زبانی.

شکرت مهربان بی نظیر.